شعری بلند / به.....

                                               

 

 

       سه گانه ای برای این روزهای یک غریبه

 

І(قسمتی /از خواب­های یک بیمار/ در شب­های تاریک)

 

1

صورتکِ بزرگی بود

        بی بوی تو

           که لبخند می­زده،

نعره می­زند

        شب­ها،

وجود غریبی است

         که یاد نمی­آورد

              چنا­رهای پیر

                      شبی خوابیده باشند.

 

2

من،

      شبانه­ترین بویی هستم

          که از بیدها بلند می­شود،

تا همه­ی صبح­ها لرزیده­ام

       نه هق­هقی

             و نه کودکی

                    که به خوابِ کاج­ها بازم گرداند.

 

3

روی تپه­های سیاه،

          زنی،ایستاده و بلند،

                    کبوتر­ها را می­نگرد

و هر شب از سینه­اش

          رزهای سیاهی

                 سر می کشند

( و زن/هرشب/آرام می­خوابد.)

 

П(آب­های کف­آلودِ ساحلِ چمخاله!)

 

1

شب­ها،

        وقتی نمی­خوابی

           طعم دلتنگی می­دهد

                 لب­هایت

به دسته گلی می­مانی،

          در دست­هایت پژمرد

                   و نیامد

         بوی غریبه­هایی که رد شدند

                  و نیامد،

چشم­هایت می­خندند

         تمامِ زرد غروب

هر تمامِ شب­ها را

         با دستِ لرزان

          گذرانده­ای

و گریه­های

         بی صدا

،

نه

        نه

              فکر نمی­کنم

کلمه­ی چاقو،

            به ذهنت، زخم زده باشد

زیر زبان برانداز کرده باشی

             قرص را،

یا خواب دریا دیده باشی

                با حباب­هایی که بالا می­آیند

(و زن/تمامِ شب/ کابوس دید.)

 

Ш(سه شمع/ در گورستان می سوزد)

 

1

کفش­های کسی

              در ایستگاه مانده­اند،

تو

در خانه شمع روشن کرده­ای

         و کم کم یادت می­ماند

                  شب­ها،

                      قرمزیِ غروب را

                       در آینه

                               گریه کنی.

 

 

محمد باقر حاجیانی

Tue /Mar 14, 2006